De Zendelingen

De Standaard - 23-9-2017

Het nieuwsblad - 27-9-2017

VOOR WIE NIET WEET WAT EEN KUS IS - Magali Degrande

 

"Niet gaan liggen, want dan word je ouder wakker!" De regels van Neverland lijken in de voorstelling Lost boys verdacht veel op die van een totalitair regime. Want het mag duidelijk zijn: een wereld zonder volwassenen heeft ook zijn keerzijde.

 

Al sinds J.M. Barrie in 1902 over Peter Pan schreef, spreekt zijn fantasiewereld tot de verbeelding: nergens volwassenen die zeggen wat moet en geen dreigende volwassenheid.

Zonder de held of schrijver van het verhaal bij naam te noemen, laat het Turnhoutse theatergezelschap HETGEVOLG een handvol kinderen onder het toeziend oog van professionele acteurs als Joke Emmers en Evelien Bosmans ook afscheid nemen van het leven dat ze kennen. Veel van de kinderen hebben een migratieachtergrond. Ze nemen geen afscheid van een Londense slaapkamer, en al zeker niet van de banaliteiten van een tienerleven. Wel van de geuren en kleuren van hun land. Geen kinderen zonder ouders als Lost boys maar eigentijdse vluchtelingen of kinderen van. Een interessante interpretatie.

De kinderen die geheel volgens Pans traditie nog niet weten wat een kus is, treden in dit stuk Neverland binnen door een schaduwspel op de muur te brengen. Een arm als slurf en een stuk trui als oor en kijk: daar is een olifant. Veel heb je niet nodig om fantasie tot leven te laten komen, je moet er gewoon in geloven. De schaduwen op de muur vertonen opvallende gelijkenissen met die in de schaduwact van theatergroep Attraction. Hun auditie in Britain's got talent werd meer dan 35 miljoen keer bekeken op Youtube. Alsof de boodschap van 'er vooral in te geloven' op die manier naar onze huidige wereld wordt getransformeerd: als je echt iets wil doen, en erin gelooft, staat het binnen de kortste keren op Youtube en is de wereld getuige van jouw talenten.

De dimmers die licht op de witte muur werpen, worden niet door de technicus bediend, maar door de kinderen zelf. Het is een detail van die zelfredzaamheid dat zo frappant is. Weg met de volwassenen! Wij doen het wel alleen.

 

ZOEKTOCHT NAAR MOEDER

Maar dat een wereld zonder volwassenen ook een keerzijde heeft, mag duidelijk zijn. De zoektocht naar een moederfiguur gebeurt even arbitrair als moeilijk. Hoewel er echte volwassenen op het podium staan (de professionele acteurs) hoeven zij niet noodzakelijk die rol op zich te nemen, toch?  Evelien Bosmans wordt niet als moeder gekozen, maar neemt wel het voortouw. Ze lijkt in haar blauwe overall verdacht veel op een dictator. Aanvankelijk wijst ze de kinderen nog met zachte hand op hun fouten tegen het Nederlands, maar verderop in de voorstelling toont ze al een pak minder begrip. Na een intense scène zijn de kinderen moe. Het gemeenschapsbed wordt klaargemaakt, maar liggen om te slapen dat kan niet. Als je liggend slaapt, word je toch alleen maar ouder wakker.

 

ONMOGELIJK VERLANGEN

Fantasie? Ja, met hernieuwde doopnamen als 'Spiertje', 'Bijtje' en 'Bloempje' en het steeds terugkerende schaduwspel, is die er in overvloed, maar vrijheid? Doen waar je echt zin in hebt? Dat blijkt een onmogelijk verlangen. Als een kind zich luidop afvraagt waarom de anderen iets doen, moet ze "een wandelingetje gaan maken". "We zitten met een Waarom", klinkt het in deze Lost boys even dramatisch als "We zitten met een orkaan". 

Het is soms slikken die hardheid van een schijnbaar ideale en complexloze wereld. Knap gedaan van HETGEVOLG, zowel qua insteek als qua verrassende samenwerking. Joke Emmers staat naast Evelien Bosmans alweer haar mannetje. Alleen jammer dat de beperkte speelervaring van de kinderen haar energie soms wat lijkt te temperen.

Schrijf u in voor onze nieuwsbrief!

* Invullen vereist